IP camera’s

Een IP-camera is in feite een kleine computer met een beeldsensor. Hij zet het beeld zelf om naar een digitale stream en stuurt die over je netwerk naar een recorder of naar de app. Bij een analoog systeem gebeurt dat omzetten pas in de recorder en loopt er over de coaxkabel alleen een ruw videosignaal. Dat verschil bepaalt veel: bij IP zit de intelligentie in de camera, dus detectie op mens of voertuig, het maskeren van privézones en een tweede, lagere stream voor je telefoon draaien allemaal op de camera zelf.

Praktisch merk je dat aan drie dingen. Je kunt hogere resoluties kwijt dan een analoog systeem aankan. Je kunt per camera instellen hoeveel bandbreedte en opslag hij mag gebruiken, meestal via H.265-compressie. En je kunt camera's van verschillende merken combineren zolang ze ONVIF spreken, al zijn de slimme functies dan vaak beperkt tot wat het eigen merk ondersteunt.

Het nadeel is dat je netwerk onderdeel wordt van het camerasysteem. Een slechte kabel, een overvolle switch of een router die opnieuw opstart is meteen ook een probleem voor je beeld. Daarom staan camera's bij voorkeur op een eigen recorder met eigen PoE-poorten, gescheiden van het netwerk waar je laptops en tv op zitten.

Resolutie alleen zegt weinig. Wat telt is hoeveel beeldpunten er op je onderwerp vallen op de afstand waar het gebeurt. In de beveiligingstechniek wordt daarvoor al jaren dezelfde vuistregel gebruikt: rond 60 pixels per meter zie je dat er iemand loopt, rond 125 pixels per meter herken je iemand die je al kent, en pas rond 250 pixels per meter is een onbekend gezicht of een kenteken echt vast te leggen. Dat zijn richtwaarden uit het vak, geen resultaat dat wij vooraf toezeggen: wat je uiteindelijk ziet hangt ook af van licht, hoek en beweging.

Rekenen kun je er wel mee. Een beeld van 8 megapixel is ongeveer 3840 beeldpunten breed. Verdeel je die breedte over een tuin van vijftien meter, dan kom je ruwweg op 250 pixels per meter uit: net op de bovenste richtwaarde, en alleen als de camera die tuin ook echt beeldvullend in beeld brengt. Kijkt dezelfde camera over een breder vlak, dan zakt dat getal evenredig mee.

De lens verdeelt die beeldpunten. Een lens van 2,8 mm kijkt breed, ongeveer een gevelbreedte of een hele oprit, maar duwt alles wat verder weg is klein in beeld. Een lens van 4 mm kijkt smaller en houdt daardoor meer pixels over voor wat verderop gebeurt. Een varifocale of gemotoriseerde zoomlens laat zich tijdens de montage bijstellen, handig als de exacte hoek vooraf nog niet vaststaat.

De praktische keuze is bijna altijd: liever twee camera's met elk een duidelijke taak dan één die alles half doet. Een brede camera voor overzicht van het erf, en een tweede die strak op de voordeur of de poort staat waar iemand langs moet.

Let ook op het nachtbeeld. Infrarood levert zwart-wit en heeft een bereik dat in de praktijk korter uitpakt dan de opgegeven waarde. Camera's met wit licht of een lichtgevoelige sensor houden kleur vast, maar dat licht wil je niet overal op richten, zeker niet richting een slaapkamerraam van de buren.

PoE betekent dat één netwerkkabel zowel data als stroom draagt. Eén kabel per camera, geen stopcontact op hoogte, en de recorder kan een camera opnieuw opstarten zonder dat iemand de ladder op hoeft. De limiet ligt rond de 100 meter kabel per camera; daarboven is een extra switch of tussenpunt nodig. Voor buiten gebruik je kabel met een mantel die tegen UV en vocht kan, anders wordt de aansluiting binnen een paar seizoenen het zwakke punt.

Wifi is aantrekkelijk als kabels trekken echt niet kan, bijvoorbeeld in een gehuurde ruimte of een schuur zonder doorvoer. Je betaalt ervoor met stabiliteit: muren, buren en een druk 2,4 GHz-kanaal zorgen voor haperende live-beelden en soms een gat in de opname. Een camera op accu of zonnepaneel neemt bovendien meestal alleen op bij detectie, dus je hebt geen doorlopende registratie.

De recorder, de NVR, is waar de opname staat. Kies er een met genoeg kanalen voor wat je later nog wilt bijplaatsen, en met een harde schijf die gemaakt is om continu te schrijven. Hoeveel dagen je kunt terugkijken hangt af van resolutie, beeldsnelheid en of je continu opneemt of alleen op detectie. Is de schijf vol, dan schrijft de NVR de oudste beelden over. Bewaartijd is dus een keuze die je vooraf maakt en niet iets wat vanzelf goed komt.

Wil je de beelden niet uitsluitend op één plek in huis of in het pand hebben staan, dan is dat een keuze die je bij de opzet maakt. Bij ons abonnement Camera Online staan de beelden lokaal op de SD-kaart in de camera: terugkijken en downloaden gaat via de app, en je bepaalt zelf wie toegang heeft. Het standaardpakket bevat camera, montage, app en lokale SD-opslag. Daarnaast is 30 dagen online cloudopslag als afzonderlijke extra dienst beschikbaar.